Η στατιστική καταγραφή των παθημάτων του Αποστόλου Παύλου

 

Η στατιστική καταγραφή των παθημάτων του Αποστόλου Παύλου, όπως προκύπτει από το κείμενο της Β' Προς Κορινθίους επιστολής (κεφάλαιο 11, στίχοι 21-33), αποτυπώνει το μέγεθος των θυσιών και των κινδύνων που υπέστη για το έργο του Ευαγγελίου.

Ακολουθεί η κατηγοριοποίηση των «καυχημάτων» της ασθενείας του:

1. Σωματικές Τιμωρίες και Κακουχίες (Αριθμητικά δεδομένα)

Είδος Παθήματος	Συχνότητα / Ποσότητα
Μαστιγώσεις από Ιουδαίους	5 φορές (40 παρά μία πληγές = 39)
Ραβδισμοί	3 φορές
Λιθοβολισμοί	1 φορά
Ναυάγια	3 φορές
Παραμονή στον βυθό	1 ημερονύκτιο

2. Κίνδυνοι και Περαιτέρω Δοκιμασίες

Ο Απόστολος Παύλος παραθέτει μια σειρά από 8 συγκεκριμένους τομείς κινδύνου, στους οποίους περιερχόταν συχνά:

• Κίνδυνοι κατά τις μετακινήσεις: Ποταμοί, ληστές, θάλασσα.
• Κίνδυνοι από ανθρώπινες ομάδες: Γένος (Ιουδαίοι), Εθνικοί (ειδωλολάτρες), ψευδαδέλφοι.
• Κίνδυνοι ανάλογα με τον χώρο: Πόλη, έρημος.

Ο Απόστολος Παύλος, σε μια προσπάθεια να αναδείξει το μέγεθος των θυσιών του για το κήρυγμα του Ευαγγελίου, προβαίνει σε μια εναγώνια καταγραφή των κινδύνων που διαμόρφωσαν την αποστολική του διαδρομή. Η ζωή του, όπως ο ίδιος ομολογεί, βρισκόταν σε μια κατάσταση διαρκούς επισφάλειας, την οποία ταξινομεί σε οκτώ συγκεκριμένους τομείς, καλύπτοντας κάθε πτυχή του φυσικού και κοινωνικού του περιβάλλοντος.

Κατά τις αδιάκοπες μετακινήσεις του, ο Παύλος αντιμετώπισε τους άμεσους φυσικούς κινδύνους των ποταμών, την απειλή από ληστρικές επιθέσεις και τις δυσκολίες της ανοικτής θάλασσας. Παράλληλα, βρέθηκε επανειλημμένα εκτεθειμένος σε κινδύνους προερχόμενους από ανθρώπινες ομάδες, δεχόμενος εχθρότητα από το ίδιο του το γένος (τους Ιουδαίους), από τους ειδωλολάτρες (τους εθνικούς), αλλά και την ύπουλη υπονόμευση από τους λεγόμενους «ψευδαδέλφους», που αποτελούσε ίσως την πιο οδυνηρή δοκιμασία για την εμπιστοσύνη του. Τέλος, η γεωγραφική του περιπλάνηση τον έφερε αντιμέτωπο με τον κίνδυνο σε κάθε περιβάλλον: είτε επρόκειτο για το αστικό περιβάλλον των πόλεων όπου κήρυττε, είτε για την αφιλόξενη και απομονωμένη έρημο.

Αυτή η απαρίθμηση δεν αποτελεί απλώς μια περιγραφή ταξιδιωτικών δυσκολιών, αλλά μια ομολογία πίστεως. Η ρυθμική επανάληψη του όρου «κινδύνοις» υπογραμμίζει ότι η αποστολική ζωή του Παύλου δεν ήταν μια πορεία αναγνώρισης και άνεσης, αλλά μια καθημερινή οδοιπορία στα όρια της ζωής και του θανάτου, μέσα από την οποία ο ίδιος επέλεξε να καυχηθεί μόνο για την ασθένειά του και την απόλυτη εξάρτησή του από τη χάρη του Θεού.

 

3. Βιοτικές Στερήσεις και Κόπος

Πέρα από τα βίαια γεγονότα, ο Παύλος καταγράφει μια κατάσταση διαρκούς εξάντλησης:

• Εργασιακός μόχθος: «Κόπος και μόχθος».
• Σωματική καταπόνηση: Αγρυπνίες, νηστείες, λιμός (πείνα) και δίψα.
• Περιβαλλοντικές συνθήκες: Ψύχος και γυμνότητα (έλλειψη επαρκούς ένδυσης).

4. Η «Επισύστασις» και το Πνευματικό Βάρος

Πέρα από τα σωματικά παθήματα, ο Παύλος αναφέρει δύο στοιχεία που αποτελούν το αποκορύφωμα της δοκιμασίας του:

1. Η καθημερινή μέριμνα: Η «επισύστασις» (η πίεση/συνωστισμός) και η συνεχής φροντίδα για όλες τις Εκκλησίες που ίδρυσε.
2. Η ενσυναίσθηση: Η συμμετοχή του στον πόνο και το σκάνδαλο των πιστών («τίς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ;»).

5. Το περιστατικό της Δαμασκού

Ως ειδική περίπτωση κινδύνου, αναφέρεται η απόδρασή του από τη Δαμασκό, όπου ο εθνάρχης του βασιλιά Αρέτα επιχείρησε να τον συλλάβει, αναγκάζοντάς τον να διαφύγει κρυφά, «ἐν σαργάνῃ» (σε κοφίνι), κατεβαίνοντας από το τείχος της πόλης.

Η καταγραφή αυτή δεν αποτελεί απλώς μια λίστα δεινών, αλλά μια «απολογία» του Αποστόλου, ο οποίος χρησιμοποιεί αυτά τα παθήματα ως αποδείξεις της αυθεντικότητας της αποστολής του, αφού, όπως δηλώνει, «αν πρέπει να καυχηθώ, θα καυχηθώ για τα της ασθενείας μου».