Βίος του Οσίου Αντωνίου του Ρωμαίου (03 Αυγούστου)

1. Νεανικά Χρόνια στη Ρώμη και Ανατροφή

Ο Όσιος Αντώνιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Εκείνη την εποχή, η Ρωμαϊκή Εκκλησία χωρίστηκε από την Ανατολική Εκκλησία. Οι γονείς του Αντωνίου, όπως πολλοί άλλοι, προσκολλήθηκαν κρυφά στην ανατολική πίστη.

Ο νεαρός Αντώνιος ασχολήθηκε με τη μελέτη βιβλίων και έμαθε να διαβάζει και να κατανοεί τις Αγίες Γραφές όχι μόνο στα ρωμαϊκά αλλά και στα ελληνικά. Οι καλοί γονείς του τον μεγάλωσαν στην αγία πίστη από νεαρή ηλικία, και αυτός ενδυνάμωσε τον εαυτό του σε αυτήν με πολύ επιμελή και επίμονη ανάγνωση βιβλίων. Ταυτόχρονα, μελέτησε προσεκτικά τις παραδόσεις των αγίων πατέρων, οι οποίοι εξήγησαν και εδραίωσαν την ορθόδοξη πίστη στις Επτά Οικουμενικές Συνόδους, και τις κράτησε σταθερά.

2. Απαρνήση των Εγκοσμίων και Φυγή στην Έρημο

Όταν οι γονείς του Αντώνιου πήγαν στον Κύριο, ο νεαρός Αντώνιος άρχισε να μοιράζει την κληρονομημένη περιουσία του στους φτωχούς, θέλοντας να περιφρονήσει τις κοσμικές ματαιοδοξίες και να υπηρετήσει τον Θεό. Επιπλέον, σκόπευε να φύγει από τη Ρώμη, καθώς υπήρχαν αναταραχές, διχόνοιες και μεγάλες αναταραχές.

Γι' αυτό, βιαζόμενος να φύγει από τη Ρώμη, έβαλε χρυσό, ασήμι, εκκλησιαστικά σκεύη και άλλα πολύτιμα αντικείμενα σε βαρέλια, έδεσε το βαρέλι με σιδερένιους κρίκους και το πέταξε στη θάλασσα, αφήνοντάς το στην πρόνοια του Θεού, και πήγε ο ίδιος στην έρημο. Και βρίσκοντας μερικούς ερημίτες μοναχούς σε ένα συγκεκριμένο μέρος, τους παρακάλεσε να τον δεχτούν. Αυτοί μόλις που συμφώνησαν να τον δεχτούν, βλέποντας ότι ήταν νέος: ήταν δεκαοκτώ ετών. Αφού εγκαταστάθηκε με αυτούς τους θεάρεστους μοναχούς στην έρημο, ο Αντώνιος έγινε μοναχός και πέρασε εκεί είκοσι χρόνια με κάθε υπακοή και ασκητικά κατορθώματα.

3. Ο Διωγμός και η Ασκητική Ζωή στον Βράχο

Τότε ήρθε ο τελικός διωγμός από τους αποστάτες εναντίον των ευσεβών. Έφτασε ακόμη και στα ασκηταριά, και πολλοί συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Για αυτόν τον λόγο, και αυτοί οι ερημίτες μοναχοί έφυγαν, για να κρυφτούν όπου μπορούσαν.

Έτσι, ο σεβάσμιος Αντώνιος έφυγε από εκεί και περπάτησε μέσα από τα αδιάβατα μέρη των ερήμων. Βρήκε έναν κατάλληλο βράχο δίπλα στη θάλασσα, εγκαταστάθηκε σε αυτόν και έζησε αδιάκοπα μέρα και νύχτα, προσευχόμενος στον Θεό, χωρίς καλύβα ή στέγη πάνω από το κεφάλι του. Για τροφή είχε ό,τι είχε φέρει μαζί του από το σπίτι του στην έρημο και ό,τι παρήγαγε η παράκτια έρημος. Και από αυτό το φαγητό έτρωγε πολύ λίγο, και μάλιστα ένα κλάσμα την εβδομάδα, νηστεύοντας από Κυριακή σε Κυριακή.

4. Το Θαυμαστό Ταξίδι πάνω στην Πέτρα

Αφού έζησε σε αυτόν τον βράχο για δεκατέσσερις μήνες, στις 5 Σεπτεμβρίου 1106, μια τρομερή καταιγίδα ξέσπασε στη θάλασσα και τα κύματα έφτασαν στον βράχο όπου ζούσε ο σεβάσμιος. Και ένα κύμα όρμησε ξαφνικά, σήκωσε την πέτρα με τον άγιο και τον παρέσυρε πάνω στην πέτρα, σαν σε μια ελαφριά βάρκα. Και τι υπέροχα θαύματα: η πέτρα επέπλεε στην επιφάνεια του νερού, με εντολή του Θεού. υπερφυσικά η πέτρα επέπλεε στη θάλασσα παρασυρόμενη από τα κύματα, ή μάλλον - με τη δύναμη του Θεού, και ο δούλος του Θεού Αντώνιος στάθηκε πάνω της προσευχόμενος.

Τι υπέροχη εμπιστοσύνη σε αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο! Τι σταθερή ελπίδα τοποθετημένη στον Θεό! Σε έναν τόσο τρομερό κίνδυνο δεν φοβήθηκε, ούτε λιποθύμησε πνευματικά, αλλά βυθίζοντας όλο του το μυαλό στον Θεό και παραδίδοντας τον εαυτό του στο θέλημά Του, είχε μπροστά στα μάτια του μόνο Αυτόν και την Πανάγια Μητέρα του Θεού. Και του φαινόταν ότι έβλεπε - όπως αργότερα είπε στους πνευματικούς ανθρώπους - πάνω στα σύννεφα την Υπεραγία Κυρία μας Θεοτόκο και την Αειπάρθενο Μαρία με το Αειπάρθενο Βρέφος Κύριό μας Ιησού Χριστό στην αγκαλιά της. Και όλος απορροφημένος στην πνευματική χαρά, δεν έδωσε σημασία σε εκείνο το τρομερό ταξίδι ανάμεσα στα κύματα της θάλασσας, αλλά όντας σαν έξω από το σώμα, ξέχασε τον εαυτό του, απολαμβάνοντας το όραμα που είχε δει και φωτιζόμενος από αυτό με κάποιο θείο φως.

Και το ταξίδι του ήταν από τη γη της Ρώμης μέσω θάλασσας, ωκεανού και κατά μήκος του ποταμού Νέβα, και κατά μήκος της λίμνης Λάντογκα, και κατά μήκος του ποταμού Βόλχοφ, μέχρι το Βελίκι Νόβγκοροντ. Και η πέτρα βγήκε στη στεριά τη νύχτα στην ακτή όπου βρισκόταν το μοναστήρι. Και ο σεβάσμιος άκουσε τις καμπάνες της νυχτερινής λειτουργίας και φοβήθηκε, νομίζοντας ότι τον είχαν φέρει πίσω στη Ρώμη, γιατί δεν ήξερε πού τον είχε φέρει η πρόνοια του Θεού.

5. Η Άφιξη στο Βελίκι Νόβγκοροντ

Όταν ξημέρωσε, οι άνθρωποι ήρθαν στην όχθη του ποταμού και έμειναν έκπληκτοι βλέποντας μια πέτρα που δεν είχε βρεθεί εκεί πριν, και έναν ξένο άνδρα να στέκεται πάνω της, και τον ρώτησαν από πού ήταν. Αλλά αυτός, μη γνωρίζοντας τη σλαβική γλώσσα, δεν τους απάντησε τίποτα, παρά μόνο υποκλίθηκε μπροστά τους. Και πέρασε τρεις μέρες πάνω στην πέτρα χωρίς να κατέβει από αυτήν και προσευχόμενος στον Θεό να του αποκαλύψει για την πόλη, τους ανθρώπους και τη γλώσσα τους.

Την τέταρτη ημέρα, μετά από αρκετή προσευχή, κατέβηκε από την πέτρα και μπήκε στην πόλη με την επιθυμία να βρει έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να μιλήσει και να μάθει τα πάντα. Και με την πρόνοια του Θεού βρήκε έναν άνθρωπο που αναγνώρισε από τα ρούχα του ως Έλληνα. Του μίλησε στα ελληνικά και έμαθε ότι αυτός ο άνθρωπος γνώριζε όχι μόνο ελληνικά αλλά και ρωμαϊκά και ρωσικά, γιατί ήταν έμπορος που είχε ταξιδέψει σε διάφορες χώρες και είχε μάθει διάφορες γλώσσες.

Ο Όσιος Αντώνιος τον ρώτησε ποια πόλη ήταν, τι λαός ήταν και ποια θρησκεία ήταν. Ο έμπορος του είπε: η πόλη ονομάζεται Βελίκι Νόβγκοροντ, οι άνθρωποι είναι Ρώσοι, η γλώσσα τους είναι σλαβική, η πίστη τους είναι ορθόδοξη χριστιανική, ο καθεδρικός ναός είναι η Αγία Σοφία, ο επίσκοπός τους είναι ο Νικήτας και η πόλη κυβερνάται από τον ευσεβή πρίγκιπα Μστισλάβ Βλαντιμίροβιτς Μονομάχοβιτς. Τότε ρώτησε τον έμπορο τα εξής: «Φίλε, πες μου περισσότερα, ποια είναι η απόσταση μεταξύ αυτής της πόλης και της Ρώμης;»

Ο έμπορος του απάντησε: «Είναι τεράστια και χρειάζεται περίπου μισό χρόνο για να ταξιδέψει κανείς από τη θάλασσα και τη στεριά.» Και ο άγιος έμεινε έκπληκτος από την παντοδύναμη δύναμη του Θεού, που τον έκανε να διανύσει μια τέτοια απόσταση σε δύο μέρες και δύο νύχτες.

6. Εκμάθηση της Γλώσσας και Ταπεινοφροσύνη

Αφού υποκλίθηκε στον έμπορο, ο άγιος πήγε στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας για να προσευχηθεί στον Θεό και να δει τον μεγάλο επίσκοπο. Και βλέποντας τη λαμπρότητα της εκκλησίας, και την τάξη, και τον επίσκοπο, αγαλλίασε πολύ στο πνεύμα. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τις άλλες εκκλησίες και επέστρεψε ξανά στη θέση του στην πέτρα, χωρίς να αναφέρει στον επίσκοπο. Και δεν του εμφανίστηκε επειδή δεν γνώριζε τη ρωσική γλώσσα.

Και προσευχήθηκε θερμά στον Θεό να ανοίξει το μυαλό του για να καταλάβει τη ρωσική γλώσσα. Και άνθρωποι που ζούσαν κοντά στην ακτή άρχισαν να έρχονται σε αυτόν και να του φέρνουν φαγητό ως ξένος. Και άρχισε να μαθαίνει τη ρωσική γλώσσα από αυτούς, και με τη βοήθεια του Θεού την έμαθε γρήγορα. Και όταν οι άνθρωποι τον ρωτούσαν για την πατρίδα του, για τον τόπο γέννησής του, και πώς βρέθηκε ανάμεσά τους με εκείνη την πέτρα, απάντησε σε όλους ότι ήταν αμαρτωλός.

7. Η Συνάντηση με τον Επίσκοπο Νικήτα

Μετά από λίγο καιρό, ο Επίσκοπος Νικήτας έμαθε γι' αυτόν. Και ο Άγιος Νικήτας ήταν μοναχός της Μονής των Σπηλαίων του Κιέβου, γεμάτος Πνεύμα Θεού. Έτσι κάλεσε αυτόν τον ξένο μοναχό κοντά του, και όταν τον είδε, τον ρώτησε ποιος ήταν, από πού κατάγεται και πώς ήρθε εδώ. Αλλά δεν απάντησε τίποτα άλλο, αλλά σκύβοντας, είπε μόνο: «Άγιε Δάσκαλε, συγχώρεσέ με, τον αμαρτωλό και ξένο». Γιατί ο άγιος δεν ήθελε να μάθει κανείς ποιος ήταν, για να μην τον δοξάσουν οι άνθρωποι.

Και ο άγιος του Θεού, Νικήτα, αισθανόμενος από το Πνεύμα κάποιο μυστήριο του Θεού στον άγιο, πήγε μόνος του μαζί του, και άρχισε να τον ρωτάει με όρκο να του πει όλη την αλήθεια για τον εαυτό του με τη σειρά του. Τότε ο άγιος, αναγκασμένος από το αποφασιστικό αίτημα του επισκόπου, διηγήθηκε λεπτομερώς τη γέννησή του και την ανατροφή του στη Ρώμη, για τον διωγμό των ευσεβών, για τη φυγή του στην έρημο και πώς, μεταφερόμενος πάνω σε μια πέτρα από το νερό, έφτασε στο Μεγάλο Νόβγκοροντ σε δύο ημέρες και δύο νύχτες.

Καθώς έλεγε αυτά τα λόγια, ο άγιος δακρύστηκε και, πέφτοντας στα πόδια του επισκόπου, τον παρακάλεσε θερμά να μην το πει σε κανέναν, για να μην πέσει σε μάταιη ευλάβεια από τους ανθρώπους. Και ο Άγιος Νικήτας, ακούγοντας τα λόγια του, κυριεύτηκε από μεγάλη έκπληξη και τρόμο και νόμιζε ότι δεν ήταν άνθρωπος αλλά άγγελος του Θεού. Τότε σηκώθηκε από τη θέση του και στάθηκε σε προσευχή, και μετά από μια μακρά προσευχή έπεσε μπροστά στον άγιο στο έδαφος, παρακαλώντας τον για ευλογία και προσευχές. Και ο άγιος έπεσε μπροστά στον επίσκοπο, παρακαλώντας και παρακαλώντας για ευλογία, και αποκαλώντας τον εαυτό του ανάξιο και αμαρτωλό. Και οι δύο έμειναν ξαπλωμένοι στο έδαφος για πολλή ώρα, βρέχοντας το έδαφος με τα δάκρυά τους.

Ο Επίσκοπος Νικήτας είπε στον άγιο: «Σου έχει δοθεί ένα μεγάλο δώρο από τον Θεό, γιατί ένα θαύμα παρόμοιο με τα αρχαία θαύματα σου συνέβη. Ο Ηλίας σε ένα πύρινο άρμα, οι απόστολοι μεταφέρθηκαν στον αέρα μέσα σε σύννεφα, και ο Κύριος σε έφερε στην πόλη μας πάνω σε μια πέτρα πάνω στα νερά, και επισκέφθηκε και ευλόγησε μέσω εσένα, τους αγαπημένους Του, τον νεοφώτιστο λαό Του.»

Και ο άγιος είπε στον άγιο: «Είσαι ο ιεράρχης του Υψίστου Θεού, ο Θεός σε έχει ορίσει να είσαι μεσίτης και ηγέτης προσευχής ενώπιόν Του για όλο τον κόσμο, γι' αυτό πρέπει να προσεύχεσαι για όλους, συμπεριλαμβανομένου και εμού, του αμαρτωλού.»

Τότε ο ιεράρχης σηκώθηκε από το έδαφος και, σηκώνοντας τον άγιο, τον ευλόγησε και του έδωσε ένα φίλημα εν Χριστώ, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει. Και συνομίλησε μαζί του για πολλή ώρα, απολαμβάνοντας τα μελένια λόγια του. Και είχε την επιθυμία να διακηρύξει αυτό το θαύμα, αλλά η θερμή προσευχή του αγίου τον εμπόδισε να το κάνει, γιατί δεν τολμούσε να κλείσει τα αυτιά του στο αίτημα ενός τόσο μεγάλου αγαπημένου του Θεού.

Ο επίσκοπος ήθελε ο σεβάσμιος Αντώνιος να μείνει μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του. Αλλά ο σεβάσμιος δεν συμφώνησε, λέγοντας: «Για όνομα του Κυρίου, μην me αναγκάσεις, τον επίσκοπο του Θεού, αλλά άφησέ με να ζήσω στον τόπο όπου με έχει διατάξει ο Θεός.» Και ο επίσκοπος τον απέλυσε ειρηνικά.

Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο επίσκοπος πήγε να δει τον βράχο στον οποίο είχε πλεύσει ο άγιος του Θεού και το μέρος όπου είχε αποβιβαστεί. Και βλέποντάς το, θαύμασε το έργο του Θεού. Λίγο αργότερα, έχτισε μια μικρή ξύλινη εκκλησία για τον σεβάσμιο Αντώνιο κοντά στην ακτή στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου, προς τιμήν της Γέννησής Της, αφού την παραμονή της εορτής αυτής ο Κύριος είχε φέρει τον άγιό Του στην πόλη τους, και κοντά στην εκκλησία έχτισε ένα κατάλυμα για τους μοναχούς στην προβλήτα.

8. Η Θαυμαστή Ανεύρεση του Βαρελιού

Μετά από ένα χρόνο, κοντά στην πέτρα του σεβάσμιου Αντωνίου, μερικοί ψαράδες ψάρευαν στον ποταμό Βόλχοφ. Και αφού κόπιασαν όλη νύχτα και δεν έπιασαν τίποτα, κουρασμένοι και λυπημένοι, τράβηξαν τα δίχτυα τους στην ακτή. Ο σεβάσμιος, αφού τελείωσε την πρωινή του προσευχή, πήγε στους ψαράδες και τους έδωσε τον μισθό τους, λέγοντας: «Ρίξτε τα δίχτυα σας στο νερό, και αν βρείτε κάτι, ας είναι για το σπίτι της Υπεραγίας Θεοτόκου.»

Στην αρχή δεν ήθελαν, λέγοντας: «Κόπιασαμε όλη νύχτα και δεν πιάσαμε τίποτα.» Αλλά τότε, μετά από επίμονο αίτημα του γέροντα, πήραν τον μισθό και έριξαν τα δίχτυα τους στο ποτάμι, και τράβηξαν στην όχθη του ποταμού έναν τεράστιο αριθμό ψαριών, έτσι ώστε τα δίχτυα σχεδόν σχίστηκαν. Ανάμεσα στα ψάρια τράβηξαν ένα μεγάλο βαρέλι, αλυσοδεμένο με σιδερένια στεφάνια.

Και ο σεβάσμιος Αντώνιος αναγνώρισε ότι ήταν το βαρέλι του, το οποίο είχε πετάξει στη θάλασσα στη Ρώμη, και είπε στους ψαράδες: «Παιδιά μου, δείτε το έλεος του Θεού, πώς φροντίζει τους δούλους Του! Πάρε λοιπόν εσύ το ψάρι για τον εαυτό σου, και ο Θεός μου έδωσε το βαρέλι, ώστε ό,τι υπάρχει μέσα να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του μοναστηριού μου.»

Αλλά οι ψαράδες δεν ήθελαν να του δώσουν το βαρέλι και είπαν: «Μας προσέλαβαν για να πιάνουμε ψάρια για εσάς, όχι βαρέλια, οπότε ας είναι το ψάρι δικό σας και το βαρέλι δικό μας, αφού εμείς οι ίδιοι το ρίξαμε στο νερό για να το διατηρήσουμε.»

Ο σεβάσμιος τους είπε: «Δεν θέλω να διαφωνήσω μαζί σας, αλλά ας πάμε στους κριτές.»

9. Η Δίκη και η Αποκάλυψη του Θησαυρού

Αυτή η πρόταση ικανοποίησε τους ψαράδες και ξεκίνησαν για την πόλη, παίρνοντας μαζί τους το βαρέλι. Και όταν ήρθαν ενώπιον των κριτών, τους είπαν για την ψαριά, και οι ψαράδες απέδειξαν ότι το βαρέλι ήταν δικό τους.

Ο σεβάσμιος είπε τότε στους κριτές: «Κύριε, αν το βαρέλι είναι δικό τους, ρωτήστε τους να σας πουν τι υπάρχει μέσα.» Όταν ρωτήθηκαν από τους κριτές, οι ψαράδες δεν ήξεραν τι να πουν.

Τότε ο σεβάσμιος, αναγκασμένος από την ανάγκη και παρά τη θέλησή του, αποκάλυψε εν μέρει το μυστικό, το οποίο ήταν γνωστό μόνο στον Θεό. Βλέποντας τη θαυμαστή πρόνοια του Θεού πάνω του, και ανίκανος να κρύψει το θαυματουργό έργο του Θεού, είπε: «Αυτό το βαρέλι ανήκει στην ανυπαρξία μου, το οποίο κατέβασα στη θάλασσα στη Ρώμη με τα αμαρτωλά μου χέρια. Μέσα σε αυτό τοποθέτησα χρυσά, ασημένια και κρυστάλλινα εκκλησιαστικά σκεύη, δισκοπότηρα, κύπελλα και πολλά άλλα ιερά αντικείμενα, και πάνω τους υπάρχουν επιγραφές με λατινικά γράμματα. Επιπλέον, τοποθέτησα μέσα του ειδικό χρυσό και ασήμι που κληρονόμησα από τους γονείς μου, και μετά πέταξα το βαρέλι στη θάλασσα, αφήνοντάς το στην πρόνοια του Θεού. Και το έκανα αυτό λόγω της εξέγερσης εκεί και του διωγμού των Ορθοδόξων.»

Τότε οι δικαστές διέταξαν να ανοιχτούν τα βαρέλια, και βρήκαν τα πάντα όπως τα είχε πει ο γέροντας. Και έμειναν έκπληκτοι από τη θαυματουργή και παντοδύναμη ενέργεια του Θεού, και από αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον σεβάσμιο Αντώνιο, και τον διέταξαν να πάρει όλα τα υπάρχοντά του, και οι ψαράδες έφυγαν ντροπιασμένοι.

10. Ίδρυση της Μονής και Ηγουμενία

Παίρνοντας τα υπάρχοντά τους, ο σεβάσμιος ενημέρωσε τον Άγιο Νικήτα για αυτό και του τα έδειξε. Ο τελευταίος έμειναν έκπληκτοι από αυτό το δεύτερο θαύμα, όπως είχε μείνει και στο πρώτο, και δόξασαν τον Θεό.

Και ο σεβάσμιος έχτισε μια πέτρινη εκκλησία με αυτό το χρυσό και το ασήμι και ίδρυσε ένα μικρό μοναστήρι στην αρχή, και συγκέντρωσε έναν μικρό αριθμό αδελφών, και αγόρασε τη γη γύρω από το μοναστήρι και το δικαίωμα να ψαρεύει για την τροφή των μοναχών. Στη συνέχεια, ο ιεράρχης του Χριστού, Νικήτας, εκοιμήθη στον Κύριο, χωρίς να πει σε κανέναν το μυστικό για τον Άγιο Αντώνιο, και κανείς δεν το έμαθε μέχρι την κοίμηση του σεβάσμιου Αντωνίου.

Μετά τον Άγιο Νικήτα, ο Ιωάννης ανέλαβε τον ιεραρχικό θρόνο. Ποίμασε την εκκλησία για είκοσι χρόνια, έπειτα, εξασθενημένος από τα γηρατειά, αποσύρθηκε στη σιωπή. Μετά από αυτόν, ο σεβάσμιος Νήφων της Μονής των Σπηλαίων του Κιέβου έγινε ο ιεράρχης του Νόβγκοροντ. Έχοντας πνευματική αγάπη για τον σεβάσμιο Αντώνιο, τον ανάγκασε να δεχτεί τη χειροτονία ως ιερέας και την ηγουμενία. Και ο Άγιος Αντώνιος έγινε ένας εξαιρετικός δάσκαλος για τους αδελφούς και παράδειγμα μιας ευσεβούς ζωής για όλους.

11. Οσιακή Κοίμηση (1147)

Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια και φτάνοντας σε καλά γεράματα, ο μακάριος πλησίασε το τέλος του. Τότε κάλεσε κοντά του έναν από τους μοναχούς της οικογένειάς του, τον Ανδρέα, έναν πνευματικό άνθρωπο, και του είπε τα πάντα για τον εαυτό του λεπτομερώς, και αποκάλυψε το μυστικό που κρατούσε μυστικό μέχρι τότε, πώς απέπλευσε από τη Ρώμη στο Μεγάλο Νόβγκοροντ πάνω σε μια πέτρα.

Στη συνέχεια, αφού έδωσε οδηγίες στους αδελφούς, διόρισε τον Ανδρέα ηγούμενό τους μετά από αυτόν. Και αφού έδωσε σε όλους μια ευλογία και ένα τελευταίο ασπασμό, αναχώρησε για τον Κύριο το 1147, στο ογδοντότο έτος του.

Μετά την κοίμηση του Οσίου Αντωνίου, ο Ηγούμενος Ανδρέας διηγήθηκε στον Επίσκοπο Νήφωνα, στους πρεσβύτερους της πόλης και σε όλο τον λαό όλα όσα είχε ακούσει από τα ακλόνητα χείλη του αγίου του Θεού για το υπερφυσικό ταξίδι του πάνω στη θάλασσα πάνω σε έναν βράχο. Όλοι έμειναν έκπληκτοι και ευχαρίστησαν τον Θεό και την Υπεραγία Μητέρα του Θεού.

12. Ανακομιδή των Λειψάνων (1597)

Μετά από τετρακόσια πενήντα χρόνια από την κοίμηση του Οσίου Αντωνίου, τα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα. Ανασύρθηκαν από το έδαφος το 1597 και αναπαύονται άφθαρτα μέχρι σήμερα, χαρίζοντας θεραπεία σε όσους προσέρχονται με πίστη, προς δόξα του Χριστού του Θεού μας, ο οποίος μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό δοξάζεται για πάντα. Αμήν.